Zaangażowana była również w sekcji sabotażowo-dywersyjnej, przechowywała w swoim mieszkaniu i przewoziła broń oraz materiały wybuchowe. Dzięki współpracy z grupą Organizacji Orła Białego działającą w Łagiszy w kopani „Mars” pozyskiwała materiał wybuchowy, a następnie przenosiła go do łaźni miejskiej w Czeladzi, gdzie produkowano bomby zegarowe. Osobiście rozrzuciła na terenie fabryki łańcuchów w Dąbrowie Górniczej ulotki „Do świata pracy Polski”. Pośredniczyła w przekazywaniu wiadomości o produkcji kopalń i zakładów przemysłowych. Uczestniczyła również w tajnym nauczaniu i w akcji pomocy charytatywnej, wysyłając paczki dla jeńców wojennych i więźniów obozów zagłady. Halina Zygmunt została aresztowana przez gestapo w marcu 1941. Początkowo więziona była w więzieniu Sosnowcu, następnie w obozie śledczym w Mysłowicach i w Świdnicy, gdzie poddawano ją torturom i konfrontacjom. Na tak zwaną „rozprawę sądową” oczekiwała w twierdzy kłodzkiej. W śledztwie, mimo stosowanych nieludzkich tortur, zachowywała się dzielnie. Sądzona była wraz z harcerzami i członkami Organizacji Orła Białego z „grupy Reronia”. Wszyscy otrzymali wyrok śmierci za „zdradę stanu”. Wykonanie wyroku na „Kalinie” nastąpiło w dniu 30 kwietnia 1943 roku we Wrocławiu poprzez ścięcie głowy na gilotynie z rozkazu Volksgerichtshof.