Następnie osiadł wśród górników polskich w Hednesford, gdzie organizował obchody Dnia Żołnierza Polskiego i zapoczątkował uroczystości religijno-narodowe w pierwszą niedzielę po święcie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia), na które w 1950 przybyli prezydent RP na uchodźstwie August Zaleski, gen. Anders i były dowódca 8 armii brytyjskiej (obejmującej 2 Korpus podczas walk we Włoszech) gen. Oliver Leese. Od 1952 pracował w obozie dla przesiedleńców w bazie i w Stratford. Powołując się na wytyczne Piusa XII wydalił ze społeczności parafialnej osoby uważane za komunistów. 11/12 października 1953 został napadnięty przez nieustalonych sprawców.
Od 1962 na zaproszenie dziekana Franciszka Kąckiego pracował w Birmingham, od października 1964 do sierpnia 1965 był wikariuszem w parafii Henryka Czornego w Leeds i kierował parafią po jego śmierci, od grudnia 1965 pełnił posługę w Bradford i od czerwca 1966 w Mansfield. W lutym 1968 wyjechał na leczenie do Nottingham. 1 sierpnia 1968 został proboszczem polskiej parafii w we wschodnim Londynie, 29 listopada 1969 został odwołany z funkcji po powrocie z pięciotygodniowego urlopu i skierowany do polskiego domu opieki Laxton Hall pod Laxton w hrabstwie Northamptonshire.
Nie mógł wrócić do Polski na pogrzeb matki ze względu na wyrok śmierci wydany przez władze komunistyczne.