Wsłuchując się w potrzeby ludności ewangelickiej, pod wpływem strajków robotniczych w Łodzi w 1905 roku doprowadził wraz z ks. Karolem Serinim ze Zgierza i ks. Rudolfem Schmidtem z Pabianic do powołania w 1906 roku Związku Zawodowego Robotników Chrześcijańskich w Łodzi, organizacji zajmującej się obroną praw pracowniczych w łódzkim rejonie przemysłowym. Podczas strajków służył mediacją w sporach pomiędzy właścicielami fabryk a robotnikami. W czasie pierwszej wojny światowej, podczas zaciekłych walk o Łódź powołał lazarety dla rannych żołnierzy zarówno z armii rosyjskiej, jak i niemieckiej. Ponadto organizował pomoc dla poszkodowanych mieszkańców miasta.
W swojej służbie duszpasterskiej angażował się w wielu obszarach życia kościelnego. Nadzorował organizację szkółek niedzielnych, nauczania religii, szkół elementarnych, pracy z konfirmantami, duszpasterstwa młodzieży, stowarzyszeń mężczyzn i kobiet ewangelickich, chórów kościelnych i towarzystw śpiewaczych, orkiestr dętych, grup modlitewnych, Misji Dworcowej (niem.