II wojna światowa Po kampanii wrześniowej i zajęciu Polski przez wojska niemieckie został przez hitlerowskie władze pozbawiony urzędu z zakazem odprawiania nabożeństw w kościele św. Jana i przeniesiony w stan spoczynku. Postrzegany przez nazistów, jako zwolennik Burschego i przeciwnik reżimu hitlerowskiego był inwigilowany przez Gestapo.
Lata powojenne W 1945 ewakuował się do Niemiec. Do 1947 pracował w Turyngii, jako duszpasterz zborów Niemców przesiedlonych z centralnej Polski. Służył w parafiach w Ilmenau i Weißenfels. Prowadził także nabożeństwa w języku polskim dla polskich ewangelików przebywających w sowieckiej strefie okupacyjnej. Po podziale Niemiec na RFN i NRD pozostał we Wschodnich Niemczech. Osiadł na stałe w Erfurcie, gdzie zmarł 26 czerwca 1963 roku.
Życie prywatne Jego pierwszą żoną była Else, z d. Buschmann, z którą miał trójkę dzieci: Gretę, Waltera (zmarł w sowieckiej niewoli) i Ericha (wikariusz parafii św. Jana w Łodzi, doktor teologii ewangelickiej, późniejszy superintendent Okręgu Kościelnego Düsseldorf-Nord). Po śmierci Elsy w 1948 roku ożenił się z Aurelie, z d.