W 1918, jeszcze na froncie, Elisa wyszła za mąż za chemika Constantina Zamfirescu.. Mieli dwie córki: Măriucę i Ancuţę Zoe.
Po wojnie wróciła do Instytutu Geologicznego, gdzie pracowała w laboratorium i prowadziła badania w terenie. Dzięki nim znaleziono nowe zasoby węgla, łupków, gazu ziemnego, chromu, boksytu i miedzi. Była również nauczycielką fizyki i chemii w szkole dla dziewcząt „Pitar Mos” oraz męskiej szkole technicznej. Była pierwszą kobiecą członkinią Ogólnego Stowarzyszenia Inżynierów Rumuńskich (AGIR) oraz pierwszym Rumunką, członkinią International Women's University Association.
W 1963 przeszła na emeryturę.
Upamiętnienie 20 lat po jej śmierci, 12 listopada 1993, jej imieniem nazwano ulicę w Bukareszcie, przy której mieszkała. Od 1997 jest przyznawana nagroda Premiul Elisa Leonida-Zamfirescu, która jest przyznawana kobietom za osiągnięcia w technice i nauce. Z okazji 131. rocznicy urodzin została w 2018 uhonorowana przez Google Doodle.
Przypisy
Kategoria:Rumuńscy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1973