W 1947 został posłem na Sejm Ustawodawczy, od 8 marca 1947 do 26 maja 1950 sprawował urząd wojewody łódzkiego. Początkowo cieszył się zaufaniem przywódców Polskiej Partii Robotniczej, a później Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Z czasem jego stosunek do stalinowskich metod kierowania państwem był coraz bardziej krytyczny, w związku z czym utracił poparcie komunistów. Od 1951 z powodu szykan politycznych został usunięty z życia publicznego oraz politycznego i pracował odtąd kilka lat na własnym gospodarstwie rolnym w Ręcznie. Był także w latach 1954–1956 kierownikiem Oddziału Centrali Mięsnej w Piotrkowie Trybunalskim.

Po odwilży październikowej powrócił do polityki, w okresie od 30 września 1957 do 29 października 1959 był przewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi, a w 1957 i 1961 otrzymywał mandat posła na Sejm PRL.

Zmarł tragicznie 18 sierpnia 1975 w Warszawie, został pochowany na cmentarzu parafialnym w Bąkowej Górze. Miał żonę Marię oraz dzieci: Maria, Janina i Jerzego (dziennikarz i polityk)

W 1980 społeczeństwo gminy Ręczno wybudowanej szkole podstawowej nadało jego imię, zarządzeniem wojewody łódzkiego z 2019 pozbawiono ją jego patronatuZARZĄDZENIE ZASTĘPCZE NR PNIK-I.4102.7.2019 WOJEWODY ŁÓDZKIEGO z dnia 20 marca 2019 r.