Martha Boto (ur. 27 grudnia 1925 w Buenos Aires, zm. 13 października 2004 w Paryżu) – argentyńska rzeźbiarka, pionierka sztuki kinetycznej. Była współzałożycielką Agrupación de Artistas no Figurativos (tłum. Grupa Artystów Nie-Figuratywnych).
Życiorys Wczesne lata Pochodziła z rodziny o hiszpańskich korzeniach, od dziecka rysowała i malowała. W wieku 20 lat rozpoczęła studia na Akademii Sztuk Pięknych w Buenos Aires (hiszp. Escuela Superior de Bellas Artes de la Nación Ernesto de la Cárcova), gdzie uczyła się rysunku i malarstwa. Akademię ukończyła z wyróżnieniem w 1950 roku. Od końca lat 40. do początku lat 50. XX w. związana była z nowo powstającymi ruchami zrzeszającymi twórców i zwolenników sztuki abstrakcyjnej w Buenos Aires.
Kariera Początkowo poświęciła się malarstwu i tworzyła głównie geometryczne abstrakcje. W latach 50. zaczęła rozważać koncepcje sztuki przestrzennej, dzięki czemu powstały jej pierwsze rzeźby, które składały się z szyb pleksi i kolorowej wody. W tym okresie wystawiała swoje prace w kilku galeriach sztuki w Buenos Aires, w tym w galerii Van Riel i galerii Galatea y H.
W 1956 roku dołączyła do grupy artystów wyznających zasady sztuki konkretnej „Arte Nuevo”.