w przeciwnym razie postępuj tak, jakby prawdziwa była Procedura ta nie rozstrzyga o prawdziwości hipotez, ale pozwala w długim horyzoncie czasowym utrzymywać ryzyko błędów w założonych granicach. Jest odpowiednia tylko do zastosowań, w których można jasno określić i a i dają rozbieżne przewidywania.
Lemat Neymana-Pearsona jest matematyczną formalizacją i dookreśleniem pierwszego punktu, opisując metodę konstrukcji optymalnego warunku krytycznego dla przyjętych i
Autorzy obu procedur dopracowywali je z biegiem lat i pozostawali w sporze o ich filozoficzne i praktyczne aspekty do końca życia. Po 1940 r. oba podejścia zaczęły być, wbrew wypowiedziom ich twórców, łączone w podręcznikach w coraz bardziej hybrydową i uproszczoną postać, i przedstawiane przy pomocy języka sugerującego, że pojedyncze wyniki mogą być używane do wyciągania wniosków o subiektywnym prawdopodobieństwie hipotez. Ma ona następującą formę – w krytycznym omówieniu Gigerenzera: Przyjmij hipotezę zerową która zakłada zerowy efekt (brak różnic lub korelacji). Nie potrzebujesz określać żadnych szczegółów własnej hipotezy badawczej. Przyjmij ryzyko błędów pierwszego rodzaju na poziomie istotności 5% i wykonaj test Jeśli wartość p przekroczy uznaj swoją hipotezę badawczą za potwierdzoną.