Grześkiewiczowie tworzyli też ceramikę artystyczną o mniejszej skali, z fajansu lub porcelitu. Były to misy, patery, ikebany, rzeźby i obrazy ceramiczne, ramy do luster, wazy, przy czym niektóre z tych obiektów były przeznaczone do otwartych przestrzeni. W misach artyści stosowali przestrzenną ornamentykę, która rozbijając światło, powodowała dekoracyjny efekt światłocienia, pełniący funkcję analogiczną do dekoracji malarskiej. Tę technikę wykorzystywali również przy niektórych kompozycjach ściennych. Nie stronili także od efektów kolorystycznych. Analizując misy i patery, Irena Huml wskazywała na nawiązania do włoskich majolik oraz ceramiki starohiszpańskiej – do tych pierwszych poprzez centryczną lub osiową budowę bogatego ornamentu, pokrywającego całą powierzchnię naczynia, wykorzystanie czystych barw i falistej faktury, zaś do drugiej poprzez wykorzystanie motywu byka, polewę o metalicznym połysku, oraz różowo-brązowe, podkreślone złotem barwy.