Józef Woźnicki (ur. 17 marca 1893 w Wilnie, zm. 10 marca 1957 w Gdańsku) – naukowiec, specjalista od urządzeń nawigacyjnych i okrętowych, meteorologii i nawigacji, komandor podporucznik, profesor nadzwyczajny Politechniki Gdańskiej.
Życiorys W 1913 ukończył Gimnazjum Realne w Wyborgu. W latach 1913–1918 przebywał w Rosji, gdzie pracował przy budowie Fabryki Materiałów Wybuchowych w Niżnym Nowgorodzie. W latach 1918–1919 studiował na Wydziale Inżynierii Wodnej na Politechnice Warszawskiej. W 1920 i w latach 1922–1923 służył we Flotylli Pińskiej. Od marca 1921 był słuchaczem Tymczasowego Instruktorskiego Kursu dla Oficerów w Toruniu, który ukończył w październiku 1922. W latach 1922–1923 był dowódcą I Grupy Uzbrojonych Motorówek we Flotylli Pińskiej. Od 1922 podporucznik marynarki, od 1924 porucznik marynarki.
W 1924 pracował w Komisariacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej (Wydział Wojskowy) w Wolnym Mieście Gdańsku. W latach 1925–1927 wykładał w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej w Toruniu. Od 1927 do maja 1928 sprawował funkcję oficera nawigacyjnego na ORP „Wilia”. W 1928 ukończył École des officiers torpilleurs i École de navigation sous-marine w Tulonie i objął stanowisko zastępcy szefa służby hydrograficznej Polskiej Marynarki Wojennej.