W latach 1942–1944 był żołnierzem Armii Krajowej w Oddziale III Komendy Głównej Wydziału Marynarki Wojennej „Alfa”. Pełnił funkcję szefa wywiadu morskiego, brał udział w rozpracowaniu niemieckiej broni „V 1”. Na stopień komandora podporucznika został mianowany ze starszeństwem od 1 stycznia 1942. Uczestniczył w powstaniu warszawskim (ps. Walek).

Od stycznia 1945 zatrudniony przy pracach organizacyjnych w Departamencie Morskim Ministerstwa Przemysłu w Łodzi i Bydgoszczy, a już w kwietniu przydzielono go do Morskiej Grupy Operacyjnej i skierowano do Gdańska.

Od lipca 1945 do grudnia 1950 sprawował funkcję szefa Służby Hydrograficznej w Głównym Urzędzie Morskim w Gdańsku. W latach 1947–1950 był naczelnikiem Oddziału Morskiego w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym w Gdyni. Jednocześnie w latach 1945–1957 pracował na Politechnice Gdańskiej. We wrześniu 1945 był współorganizatorem Wydziału Budowy Okrętów, gdzie w latach 1946–1947 pełnił funkcję kierownika Katedry Nawigacji i Meteorologii, a w latach 1947–1957 kierownika Katedry i Zakładu Urządzeń Nawigacyjnych.

Od 1950 zatrudniony na stanowisku profesora kontraktowego, w 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.