Vickrey (1997), oraz Hurwicz, Maskin i Myerson (2007) zostali uhonorowani za prace w tej dziedzinie „ekonomicznymi Noblami”.
Opis formalny Dla uczestników, którzy wybierają rozwiązania ze zbioru i wartościują je przy pomocy indywidualnych funkcji oceny korzyści a następnie deklarują tę wycenę – prawdomównie lub nie – wybierane jest rozwiązanie, które maksymalizuje sumę korzyści wszystkich uczestników:
Jeśli uczestnicy są prawdomówni, a rozwiązanie okazuje się tańsze od ogólnej korzyści jakie przynosi, to jest optymalne (w sensie utylitarnym lub Pareto) i warte realizacji. W praktyce w samolubnym interesie każdego uczestnika może leżeć ukrycie prawdziwej wyceny, aby zredukować własne koszty (efekt gapowicza). Może to niesprawiedliwie obciążać pozostałe osoby, lub skutkować całkowitym zaniechaniem realizacji społecznie wartościowego pomysłu.
Mechanizm VCG wprowadza dodatkowe indywidualne rabaty lub dopłaty, które mają przeciwdziałać temu problemowi. Cena jaką płaci każdy uczestnik to:
gdzie pierwsza suma reprezentuje wartość jaką uzyskują pozostałe osoby przy jego udziale, a funkcja jest proporcjonalna do poziomu tej wartości pod jego nieobecność.