Juliusz Zygmunt Padlewski-Skorupka (ur. 2 marca 1884 w Brzeżanach, zm. 29 kwietnia 1940 w Katyniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Juliusza Ludwika Ferdynanda herbu Ślepowron i Izabeli z Czerwińskich herbu Lubicz urodzony w Brzeżanach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Ojciec był podpułkownikiem i komendantem 2 batalionu Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 55 w Brzeżanach.

W 1900, po ukończeniu czwartej klasy C. K. Gimnazjum w Brzeżanach, wstąpił do Szkoły Kadetów we Lwowie.

W 1904 rozpoczął zawodową służbę wojskową w c. i k. Armii. Został wcielony do Bośniacko-Hercegowińskiego Pułku Piechoty Nr 1, który stacjonował w Wiedniu, i którym wówczas dowodził pułkownik Artur Dąbrowski. Pułk ten był jego oddziałem macierzystym aż do 1918. W jego szeregach wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach., a następnie walczył w czasie I wojny światowej. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów piechoty: kadeta–zastępcy oficera (1 września 1904), podporucznika (1 maja 1907), porucznika (1 listopada 1912) i kapitana (1 lipca 1915). W 1917 został oddelegowany z c. i k. Armii do Polskiej Siły Zbrojnej (niem.