Po powrocie do Kijowa w 1922 pracował w Kijowskim Instytucie Medycznym m.in. jako kierownik katedry, a od 1929 do 1952 kierownik kliniki internistycznej tego instytutu. Jednocześnie 1922-1934 kierował działem klinicznym w Instytucie Eksperymentalnej Biologii i Patologii, a 1934-1936 kierownik kliniki Instytutu Fizjologii Klinicznej Akademii Nauk Ukraińskiej SRR. W 1936 został dyrektorem założonego z jego inicjatywy Ukraińskiego Naukowo-Badawczego Instytutu Medycyny Klinicznej, podczas wojny z Niemcami wraz z instytutem został ewakuowany do Ufy, był konsultantem Zarządu Szpitali w Ufie (w skład zarządu wchodziło 36 szpitali w Ufie i 27 w innych miastach Baszkirii). W 1943 wyjechał do Moskwy i pracował tam w Centralnym Naukowo-Badawczym Szpitalu Armii Czerwonej, w sierpniu 1944 wrócił do Kijowa i został tam członkiem Rady Szpitalnej i konsultantem Głównego Zarządu Wojskowo-Sanitarnego Armii Czerwonej (do 1945). W 1943 został akademikiem Akademii Nauk ZSRR, a w 1944 akademikiem nowo powstałej Akademii Nauk Medycznych ZSRR, od 1934 był akademikiem Akademii Nauk Ukraińskiej SRR.