W tym samym roku został przeniesiony z IR 78 do Bośniacko-Hercegowińskiego Pułku Piechoty Nr 1 w Wiedniu, a dwa lata później został komendantem tego pułku. 9 maja 1907 roku został mianowany generałem majorem ze starszeństwem z dniem 1 maja 1907 roku i wyznaczony na stanowisko komendanta 86 Brygady Piechoty Obrony Krajowej w Czerniowcach. 24 marca 1910 roku został uwolniony od służby. 26 maja 1911 roku otrzymał tytuł i rangę marszałka polnego porucznika. W 1914 roku mieszkał w Wiedniu.
Miał syna Ottona vel Ottokara Józefa Artura (ur. 17 kwietnia 1898 w Osijeku, zm. 16 marca 1954), kapitana Polskich Sił Zbrojnych na ZachodzieArkadiusz Tuliński: Oficerowie Biura Historycznego i Wojskowego Biura Historycznego w latach 1922–1939 (część 2) Przegląd Historyczno-Wojskowy 2020/2, Wojskowe Biuro Historyczne im. gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego, s. 162–163 [dostęp: 2021-10-07].
Zmarł 5 marca 1917 roku.
Ordery i odznaczenia Krzyż Rycerski Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej 3 klasy Krzyż Zasługi Wojskowej (1898) Krzyż za 25-letnią służbę wojskową dla oficerów Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Krzyż Jubileuszowy Wojskowy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia