Michaił Aleksandrowicz Pawłow (ros. Михаил Александрович Павлов, ur. w miasteczku Bożyj Promysieł w guberni bakijskiej (obecnie część miasta Lenkoran w Azerbejdżanie), zm. 10 stycznia 1958 w Moskwie) – rosyjski metalurg.
Życiorys Urodził się w rodzinie kozackiej. Wcześnie stracił rodziców. Uczył się w szkole w Lenkoranie i od 1874 w Baku, gdzie w 1880 skończył gimnazjum realne. W 1885 ukończył Petersburski Instytut Górniczy i później pracował jako inżynier w zakładach metalurgicznych Wiackiego Okręgu Górniczego, przeprowadzając przebudowę wielkich pieców. W 1894 opublikował w piśmie górniczym pierwszą w Rosji pracę naukową bilansie cieplnym wielkich pieców na węgiel drzewny Issledowanije pławilnogo processa domiennych pieczej. Od 1896 pracował w zakładzie metalurgicznym w Krasnym Sulinie, od 1900 do 1904 kierował katedrą żelaza w jekaterynosławskiej wyższej szkole górniczej (późniejszy Dniepropietrowski Instytut Górniczy), 1904–1941 był profesorem Petersburskiego/Leningradzkiego Instytutu Politechnicznego, a jednocześnie 1921–1930 Moskiewskiej Akademii Górniczej i 1930–1941 profesorem Moskiewskiego Instytutu Stali. Był jednym z najbardziej znanych rosyjskich uczonych-metalurgów, proponował modernizację procesów wytopu metali w wielkich piecach, napisał wiele prac naukowych.