Naukowcy wyróżniają trzy etapy rozbudowy grodu: W 1246 r. (początek kampanii Konrada Mazowieckiego) zaczęła się budowa grodziska. Dostępu do wzgórza broniły dwa rowy i dwa rzędy płotów. Później wykopano głęboki rów otaczający gród z trzech stron (z czwartej broniła go pionowa ściana). Miał on długość około 240 m i widoczny jest do dzisiaj. Wydobytą ziemię usypano nad rowem w formie wału. Obecnie ma on wysokość do 3 m. Na szczycie wzniesienia na murowanym z kamienia fundamencie wybudowano drewnianą wieżę obronną. Jako zaprawy murarskiej używano gliny. Drewniana wieża wkrótce jednak spłonęła. Trzecia faza to odbudowa spalonej wieży na przełomie XIII i XIV wieku. Z nieznanych przyczyn przerwano jednak odbudowę grodu i opuszczono go. Pozostałością tego etapu jest kolisty fundament otaczający zagłębienie tuż pod szczytem wzniesienia. Murowany był z kamieni spajanych zaprawą wapienną.
Fosa i wał są jeszcze w terenie dobrze widoczne, z budowli ostały się tylko resztki fundamentów murowanych z wapiennych kamieni. Widoczne pod szczytem koliste zagłębienie to w istocie płaski teren otoczony pozostałością tych fundamentów.