Po uwolnieniu wyjechał do Wilna, gdzie został starszym asystentem, a następnie zastępcą profesora biologii ogólnej na Uniwersytecie Stefana Batorego. W 1920 ochotniczo walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym samym roku na Uniwersytecie Jagiellońskim przestawił i obronił pracę habilitacyjnąJan Zygmunt Wilczyński, Encyklopedia Onet. W 1925 został profesorem nadzwyczajnym, był członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma "Biologia Generalis", które ukazywało się w Lipsku. Od 1926 był redaktorem czasopisma "Biblioteca Biologica" wychodzącego w Warszawie. Zapoczątkował badania hydrobiologiczne na Wileńszczyźnie, zorganizował tymczasową stację naukową na Zielonych Jeziorach, kierował badaniami biologicznymi wód państwowych okręgu wileńskiego. Zwiedził biologiczne stacje naukowe w Arcachon, Rovinj, Neapolu i Berlinie. W 1932 pozbawiony katedry przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w ramach autorytarnej "reformy jędrzejowiczowskiej"Jerzy Dzik "Biologia ewolucyjna a paleobiologia " Wydział Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Po 1945 profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, w 1950 zrezygnował z pracy i wyjechał do Paryża, a następnie Bagdadu, gdzie do 1950 wykładał na uniwersytecie. Od 1952 wykładał na Uniwersytecie Libańskim w Bejrucie. Zmarł w 1970, pochowany w Montpelier.