Od 1947 do 1953 był zastępcą szefa Pierwszego Głównego Zarządu przy Radzie Ministrów ZSRR ds. zagadnień instalacji i zaopatrzenia, 1953-1955 szefem Departamentu Instalacji Ministerstwa Budowy Maszyn Średnich ZSRR, 1955-1962 wiceministrem budowy maszyn średnich ZSRR, a 1962-1965 przewodniczącym Państwowego Komitetu Rady Ministrów ZSRR ds. wykorzystania energii atomowej. W latach 1963–1965 był przewodniczącym Państwowego Komitetu ds. wykorzystania energii atomowej Najwyższej Rady Gospodarki Narodowej Rady Ministrów ZSRR, 1965-1978 I wiceministrem budowy maszyn średnich ZSRR i szefem Głównego Zarządu ds. wykorzystania energii atomowej, 1978-1987 przewodniczącym Państwowego Komitetu ds. wykorzystania energii atomowej i 1962-1987 pełnomocnym przedstawicielem ZSRR w Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej w obwodzie moskiewskim, następnie przeszedł na emeryturę. W 1945 otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-technicznej, w 1955 został doktorem nauk fizyczno-matematycznych, w 1957 profesorem, a w 1982 akademikiem Akademii Nauk Armeńskiej SRR, był też akademikiem Narodowej Akademii Nauk Armenii. Należał do Związku Dziennikarzy ZSRR.