W marcu 1926 został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i wcielony do 85 Pułku Piechoty z pozostawieniem na przeniesieniu służbowym w Oddziale IV SG. W 1928 był oficerem grodzieńskiego 76 pułku piechoty. 27 stycznia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 64. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1932 został przydzielony z Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych do składu osobowego inspektora armii gen.dyw. Tadeusza Piskora. W listopadzie 1933 został przeniesiony do 76 pp na stanowisko dowódcy batalionu. W październiku 1935 został przydzielony do 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko szefa sztabu. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 59. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Według stanu z marca 1939 nadal był szefem sztabu 14 Dywizji Piechoty. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu IV B Königstein, a następnie Oflagu VII A Murnau.
Po zakończeniu II wojny światowej był pułkownikiem dyplomowanym ludowego Wojska Polskiego. Od 1 lutego 1947 pełnił stanowisko dowódcy 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty. 30 czerwca 1947 poniósł śmierć w katastrofie samochodowej w trakcie walk z UPA.