Celem działań wojsk polskich było opóźnianie niemieckiego marszu na wschód i przez to przedłużanie ewakuacji wielkich jednostek w stronę granicy węgierskiej i rumuńskiej.
Siły stron Po stronie niemieckiej w działaniach w okolicy Biłgoraja bezpośredni udział brały jednostki niemieckiej 14 Armii, dowodzonej przez gen. Wilhelma Lista. Były to oddziały 8 Dywizji Piechoty gen. Rudolfa Kocha-Erpacha oraz 28 Dywizji Piechoty gen. Hansa von Obstfeldera, rozlokowane wzdłuż rzeki Tanew, nacierające w kierunku wschodnim i północno-wschodnim.
Po stronie polskiej w działaniach uczestniczyły głównie jednostki podporządkowane Armii „Kraków” gen. Antoniego Szyllinga. Oddziały te należały do 23 Dywizji Piechoty płk. Władysława Powierzy oraz do 55 Dywizji Piechoty płk. Stanisława Kalabińskiego. Były to:
11 pułk piechoty, dowodzony przez płk. Henryka Gorgonia, 73 pułk piechoty, dowodzony przez ppłk. Piotra Sosialuka, 201 pułk piechoty, dowodzony przez ppłk. Władysława Adamczyka.