Wykłady obejmowały relacje intelektualne pomiędzy Szwajcarią a Polską w ujęciu historycznym, historię Polski, historię języka polskiego w zarysie oraz podstawowy kurs języka polskiego. W 1938 w uznaniu zasług dla Uniwersytetu nadano Alfonsowi Bronarskiemu tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1944 otrzymał mianowanie na "chargé de cours" na Uniwersytecie we Fryburgu przy Katedrze Języków i Literatur Słowiańskich, równocześnie kontynuował prowadzenie wykładów na Uniwersytecie w Neuchâtel. W latach 1940–1945 był delegatem poselstwa polskiego rządu na uchodźstwie w Bernie przy organizacji trzech obozów uniwersyteckich - w Winterthurze, Fryburgu i Herisau oraz Liceum Polskiego działającego w Wetzikonie. Uczniami i studentami byli polscy żołnierze 2 Dywizji Strzelców Pieszych internowani w Szwajcarii w 1940. Uczestniczył w posiedzeniach Rady Naukowej obozu w Wintenturze oraz członkiem komisji do spraw egzaminów dojrzałości w liceum wetzikońskim. W latach 1951–1958 pełnił funkcję prezesa Związku Organizacji Polskich w Szwajcarii, później był jego prezesem honorowym. Pod koniec życia zaangażował się w działalność społeczną, uczestniczył w organizacji uroczystości w rocznice śmierci Tadeusza Kościuszki, a w latach 1963–1964 zorganizował w Szwajcarii obchody 600-lecia powstania Uniwersytetu Jagiellońskiego.