W 1936 objął funkcję dyrektora technicznego moskiewskiej fabryki nabojów nr 32 Ludowego Komisariatu Przemysłu Obronnego ZSRR, w 1937 dyrektora fabryki nr 3 w Uljanowsku, a w 1940 dyrektora zakładu artyleryjskiego nr 92 w Gorkim, w którym pracowało ponad 45 tysięcy ludzi; w tej fabryce znajdowało się biuro konstrukcyjne Wasilija Grabina. Podczas wojny z Niemcami kierowana przez niego fabryka odegrała istotną rolę w przemyśle zbrojeniowym ZSRR. 18 listopada 1944 otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-technicznej. W 1945 został szefem specjalnego biura konstrukcyjnego fabryki nr 92, kierując projektowaniem maszyn dyfuzyjnych dla uzyskania wzbogaconego uranu, a w 1947 dyrektorem specjalnego biura konstrukcyjnego nr 2 na bazie gorkowskiej fabryki artyleryjskiej, gdzie również zajmował się przedsięwzięciami radzieckiego programu nuklearnego. W maju 1951 objął kierownictwo biura konstrukcyjnego nr 1 w Moskwie i jednocześnie został wiceministrem uzbrojenia ZSRR, w 1955 został pozbawiony stanowisk z powodu swoich związków z Berią. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.