Przyjmuje się, że chruścielowce rodrigueskie wymarły w połowie XVIII wieku wskutek drapieżnictwa ze strony introdukowanych kotów i niszczenia środowiska przez łowców żółwi. Niewiele wiadomo o tym gatunku ponad wiedzę wynikłą z badania subfosylnych szczątków. Jedynie dwóch ówczesnych chruścielowcom rdzawym autorów opisało ich zwyczaje, jednak nie towarzyszyły im żadne ilustracje. Po raz pierwszy ptaka tego wspomniał François Leguat, francuski hugenot zesłany na Rodrigues w 1691. To na jego cześć nazwano gatunek w 1874. Autorem drugiego opisu był Julien Tafforet, wysadzony na wyspie w 1725. W późniejszych latach odkryto szczątki subfosylne i powiązano z dawnymi opisami.
Taksonomia thumb|left|upright|Tarsometatarsus (1 a.–e.), jedna z pierwszych znanych kości chruścielowca rodrigueskiego, 1874|alt=Ilustracja przedstawiająca ptasie kości ułożone w pionowych rzędach W 1848 angielski zoolog Hugh Edwin Strickland zwrócił uwagę na ptaka wspomnianego przez Leguata w jego zbiorze wspomnień z pobytu na Rodriguesie (ukazał się on w 1708). Leguat nazwał te ptaki „gelinottes” (co tłumaczyć można jako „jarząbki”), co według Stricklanda wskazywało na któregoś z europejskich przedstawicieli głuszcowatych (Tetraoninae), choć wygląd dzioba tych ptaków nie zgadzał się.