W 1956 r. przenosi się do Częstochowy, gdzie kolejno kieruje pracownią projektową Miastoprojektu, a następnie zostaje powołany przez Komitet Urbanistyki i Architektury w Warszawie na Głównego Architekta Częstochowy dla realizacji zadań wynikających z rządowych decyzji o bardzo znacznym rozwoju przemysłu hutniczego w tym rejonie, jak i budownictwa mieszkaniowego. W wyniku tych decyzji w Częstochowie powstają nowe dzielnice mieszkaniowe (Raków, Zawady), przebudowie i modernizacji podlega całe śródmieście. Zmiany te musiały znaleźć odpowiedź na coraz bardziej wydłużany kształt miasta – powstaje więc nowy układ i organizacja komunikacji w mieście: wprowadzono nowy środek komunikacji masowej – tramwaj. Dla skutecznej koordynacji całości procesu inwestycyjnego w skali miasta rozbudowuje potencjał pracowni urbanistycznej i podejmuje prace nad aktualizacją ogólnego planu miasta w perspektywie nadchodzących lat, z uwzględnieniem całej infrastruktury miejskiej, zaopatrzenia w wodę, oczyszczalni ścieków, sieci tramwajowej.