Do stopnia porucznika awansowany został ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 198. lokatą wśród oficerów piechoty. Na dzień 23 marca 1939 r. pełnił funkcję dowódcy kompanii k.m. w 1 morskim batalionie strzelców, zajmując w tym czasie 186. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwie.
Na dzień 1 września 1939 r. (już po ogłoszeniu mobilizacji) jako porucznik piechoty zajmował stanowisko dowódcy 1 kompanii c.k.m. w I batalionie 1 morskiego pułku strzelców1 morski pułk strzelców zmobilizowany został w dniu 24 sierpnia 1939 roku przez 1 morski batalion strzelców. (pułk ten wchodził w skład Oddziału Wydzielonego „Wejherowo”, walczącego w ramach wojsk Lądowej Obrony Wybrzeża dowodzonej przez płk. Stanisława Dąbka). Tadeusz Witoszyński walczył w obronie Wejherowa, Redy i Kępy Oksywskiej. Podczas walk został dwukrotnie ranny: dnia 14 września 1939 r. w twarz (podczas akcji pod miejscowością Dębogórze) i dnia 18 września w nogę, na punkcie obserwacyjnym dowódcy pułku (w miejscowości Stare Obłuże). Ewakuowany został wówczas do szpitala w Babich Dołach. Dostał się do niemieckiej niewoli, w której przebywał w oflagu VII A Murnau (numer jeniecki: 230).