Tradycja Szal ma formę kwadratu o wymiarach 150 × 150 cm do 160 × 160 cm. Może być w całości pokryty ornamentem, ale może on też znajdować się tylko na brzegach chusty. W dni powszednie używane były białe chusty z niedużym ornamentem na brzegach. Ornamenty mają swoje nazwy: „Heyrati”, „Istiotu”, „Sogani”, „Shah buta” i „Abi”. Na współczesnych chustach pojawiają się motywy takie jak: buta (angielska nazwa wzoru to paisley), kropla wody lub płomień ognia. Kolor chust wskazywał wiek i status kobiety w rodzinie. Starsze kobiety nosiły kelaghai w ciemnych kolorach (ciemnoniebieskie, czarne, brązowe), natomiast młode w kolorach jasnych. Sposób ich zawiązywania wskazywał, czy jest to panna, czy kobieta zamężna. Inne chusty noszono podczas wesela czy pogrzebu. Według tradycji podarowanie kelaghai przez kobietę mężczyźnie było wyznaniem miłości i wyrażeniem zgody na małżeństwo.
Wzory na chustach wykonywane są metodą batiku. Po nałożeniu wosku jedwab jest farbowany przy użyciu naturalnych barwników z roślin, takich jak berberys, rajskie jabłka,