Od 1957 był zaangażowany w działania na rzecz inwentaryzacji muzyki dawnej w Polsce. W latach 1959–1967 pracował w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego, najpierw na stanowisku asystenta, następnie jako adiunkt. Ponadto wykładał dyrygenturę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie i kierował tamtejszą orkiestrą. Od 1960 pełnił funkcję sekretarza naukowego serii wydawnictw źródłowych „Antiquitates Musicae in Polonia” pod kierunkiem Hieronima Feichta.

Zajmował się badaniami nad chorałem gregoriańskim. Dokonał pierwszego opracowania i wydania najcenniejszego z zachowanych w Polsce zabytków monodii cheironomicznej – gnieźnieńskiego Missale Plenarium. Zajmował się również studiami nad muzyką Fryderyka Chopina oraz zagadnieniami współczesnej kultury muzycznej, m.in. dokonaniami Karola Szymanowskiego i Aleksandra Tansmana. Był autorem jednego z pierwszych po 1945 tekstów przywracających pamięć o postaci i dorobku Aleksandra Tansmana w kraju. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 114-VI-14).