Olim Hakimov (, Alim Chakimowicz Chakimow; ur. 12 maja 1919 we wsi Bricz-Mułła (obecnie Burczmołła w rejonie bostanłykskim w obwodzie taszkenckim), zm. 20 listopada 2003 w Taszkencie) – radziecki wojskowy, major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys Urodził się w tadżyckiej rodzinie chłopskiej. Miał wykształcenie niepełne średnie, 15 października 1939 został powołany do Armii Czerwonej, w 1941 skończył wojskową szkołę polityczną w Leningradzie, a w 1942 wyższe taktyczne kursy doskonalenia kadry dowódczej piechoty „Wystrieł”. Od 1942 należał do WKP(b), od marca 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami, walczył na Froncie Briańskim, Centralnym, 1 Ukraińskim, 2 i 1 Białoruskim. Brał udział w operacji brzesko-lubelskiej latem 1944 i w walkach o Pragę we wrześniu 1944. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji warszawsko-poznańskiej jako dowódca batalionu 487 pułku piechoty 143 Dywizji Piechoty 47 Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu majora. 15 stycznia 1945 dowodzony przez niego batalion przełamał obronę przeciwnika i dotarł do brzegu Wisły na północ od Warszawy, następnego dnia przekroczył zamarzniętą Wisłę w rejonie wsi Łomna i uchwycił przyczółek.