Kolejna torpeda, wystrzelona już 18 września minutę po północy trafiła i spowodowała zatonięcie statku komodora na pozycji . Na pokładzie statku oprócz 207 członków załogi i dwóch artylerzystów przebywało także 191 pasażerów, w tym 90 dzieci ewakuowanych do Kanady. W katastrofie zginęło 119 członków załogi: komodor Mackinnon, kapitan statku, obaj artylerzyści i 134 pasażerów, w tym 77 dzieci. Uratowani podjęci zostali następnego dnia po południu przez . Wyjątkiem była łódź nr 12, wypatrzona na oceanie dopiero tydzień po tragedii (25 września) przez samolot. Do podjęcia rozbitków skierowany został . Okręt ten uratował wszystkie 46 osób będących pasażerami łodzi, wśród których byli członkowie załogi, 6 chłopców w wieku od 9 do 12 lat, dwoje ich opiekunów (w tym kobieta) i pasażer z „City of Benares” – Bohdan Nagórski.
6 minut po trafieniu „City of Benares” U-48 wystrzelił ostatnią torpedę z dziobowej wyrzutni, która trafiła w zbudowany w 1935 roku brytyjski parowiec „Marina” (o pojemności 5088 BRT). Statek zatonął na pozycji tracąc dwóch członków załogi. O godzinie 0:27 U-Boot odpalił w kierunku zbiornikowca torpedę z wyrzutni rufowej, jednak statek zmienił kurs i uniknął trafienia.