Bronisław Grudziński (ur. 4 lutego 1911 w Sławkowie, zm. 4 stycznia 1992 tamże) – oficer WP, uczestnik obrony Westerplatte.
Życiorys Syn Stanisława i Marii z domu Ficińskiej. Był najmłodszym z piątki rodzeństwa. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej. W marcu 1933 został powołany do służby wojskowej w 2 Pułku Piechoty Legionów w Sandomierzu. Od października 1933 odbywał kurs w szkole podoficerskiej. Ukończył go w marcu 1934, uzyskując stopień kaprala. Następnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy.
Na Westerplatte przybył 17 marca 1939. Brał udział w umacnianiu tej placówki w sierpniu 1939. W czasie jej obrony był dowódcą wartowni nr 2. Został kontuzjowany. Następnie dostał się do niewoli jenieckiej, w której przebywał do lutego 1945, po czym wrócił do rodzinnego Sławkowa. W czerwcu 1945 wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 16 Dywizji Artylerii Przeciwpancernej w Katowicach. Stamtąd w lutym 1946 przeniesiony został do 3 Brygady Pancernej do Opola. W tym czasie został awansowany na stopień sierżanta. W październiku 1948 przeniesiony do 6 Pułku Czołgów we Wrocławiu na stanowisko szefa kompanii szkolnej. Z powodu złego stanu zdrowia w grudniu 1949 został w stopniu starszego sierżanta przeniesiony w stan spoczynku.