W maju 1918 roku został wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. Od 1 listopada 1918 roku służył w szeregach Wojska Polskiego. Brał udział w walkach o Lwów, następnie dostał się do niewoli ukraińskiej, z której zbiegł po sześciu miesiącach i przedostał się do Lwowa. Przyjęto go do 3 Pułku Lotniczego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Do rezerwy został przeniesiony w lipcu 1922 roku w stopniu plutonowego. Podjął następnie pracę jako ślusarz w warsztatach Marynarki Wojennej w Pucku, od 1924 roku pracował jako w przedsiębiorstwie Aero w Poznaniu oraz jako mechanik na lotnisku Poznań-Ławica. W latach 1926–1928 pracował w warsztatach 5 Pułku Lotniczego, a następnie 2 Pułku Lotniczego.
Od października 1934 roku zatrudniony był w Wojskowej Składnicy Tranzytowej jako mechanik i pomocnik techniczny. 24 sierpnia 1939 roku został zmobilizowany w stopniu sierżanta rezerwy. W czasie obrony Westerplatte we wrześniu 1939 był dowódcą placówki „Elektrownia”. Po kapitulacji przebywał w Stalagu I A w miejscowości Stablack w Prusach Wschodnich (nr jeńca 2195). 5 lipca 1940 roku przeniesiono go do obozu w Görken, a 30 lipca zwolniono z niewoli z powodu zwyrodnienia mięśnia sercowego.