Jan Hrubý (Bioscop). W trakcie walk w oblężonej cerkwi cichociemni popełnili samobójstwo. Do ich zdemaskowania doszło w wyniku zdrady Karela Čurdy i Viliama Gerika, którzy do końca wojny współpracowali z Gestapo, wydając w ręce hitlerowców bojowników ruchu oporu i cywili ukrywających antyfaszystów. Oprócz zrzutów broni i ludzi z Wielkiej Brytanii do Protektoratu wysyłano także czechosłowackich dywersantów ze Związku Radzieckiego (m.in. ).
Ze względu na brak ciągłych kompleksów leśnych, odcięcie obszarów przygranicznych od macierzy oraz gęstą sieć dróg umożliwiającą szybką koncentrację wojsk okupacyjnych czeska partyzantka była tworzona na mniejszą skalę niż w Jugosławii, we Francji, w Polsce czy na Białorusi. Pierwsze grupy partyzanckie na terenie protektoratu zaczęły powstawać w drugiej połowie 1942 (m.in. oddziały "Zielona Kadra" i "Iskra"). Tworzone były zarówno przez stronnictwa prolondyńskie jak i komunistyczne. Operowały one głównie w zalesionych terenach górskich, m.in. w Górach Hostyńskich, Górach Odrzańskich, Beskidach i Masywie Czesko-Morawskim. W roku 1943 Gestapo w Pradze i w Brnie zorganizowało sekcję odpowiedzialną za walkę z czeską partyzantką. Rozwój ruchu partyzanckiego nastąpił w roku 1944 dzięki wsparciu aliantów i przerzutowi ochotników z jednostek czechosłowackich na obu frontach.