We współpracy z Centrum Wojskowym (antyfaszystowska opozycja wewnątrz armii słowackiej kierowanym przez ppłk Jána Goliana) oraz rządem emigracyjnym rozpoczęto przygotowanie do powstania narodowowyzwoleńczego, którego celem stało się obalenie dyktatury Tiso i otwarcie Karpat przed Armią Czerwoną oraz wojskiem czechosłowackim.
Z powodu rozpoczęcia okupacji kraju powstanie wybuchło przed planowanym terminem. Dowódcą powstania, w którym wzięło udział 18 tys. słowackich partyzantów i ok. 60 tys. zbuntowanych żołnierzy Armii Słowackiej (sformowano z nich 1 Armię Czechosłowacką na Słowacji, mianowano gen. dyw. Rudolfa Viesta - ministra rządu czechosłowackiego w Londynie. Powstańcom nie udało się objąć całego kraju ani połączyć z Armią Czerwoną i czechosłowackim wojskiem regularnym zatrzymanymi na Przełęczy Dukielskiej. Słowacka insurekcja została krwawo stłumione przez jednostki niemieckie (m.in. 36 Dywizja Grenadierów SS Dirlewanger) i kolaboracyjne (m.in. Gwardia Hlinki)Křen Dvě století střední Evropy (2005). Str. 513 - 514..