Katharina była bohaterką wielu utworów Franza, m.in. w dramacie König Ottokars Glück und Ende uwiecznił jej imię. Katharina miała również talent aktorski, który rozpoznała u niej Sophie Schröder, ale Grillparzer był przeciwny karierze aktorskiej swojej narzeczonej. Z powodu nieporozumień i sporów, Franz wielokrotnie chciał odejść. Prawdopodobnie rozwiązał swoją obietnicę małżeństwa, ze względu na to aby choroba psychiczna w jego rodzinie nie mogła przejść dalej. Ponadto jego sytuacja finansowa przez długi czas była niewystarczająca, aby utrzymać rodzinę.
Siostry Fröhlich przekazały dziedzictwo Grillparzera miastu Wiedeń i ufundowały nagrodę Franz Grillparzer Preis, za najlepsze dzieła dramatyczne, która aż do 1971 roku była przyznawana co trzy lata. Tuż przed śmiercią założyła fundację Schwestern-Fröhlich-Stiftung w celu promowania artystów i naukowców. Fundacja wspierała m.in. pisarkę Marie Eugenie Delle Grazie (1864–1931) i powieściopisarza Jacoba Davida Juliusa (1859–1906).
Katharina Fröhlich zmarła w 1879 roku i została pochowana na cmentarzu Hietzinger