Marie Eugenie delle Grazie wraz z Marie von Ebner-Eschenbach uważana jest za jedną z najwybitniejszych pisarek pisarzy niemieckojęzycznych końca XIX wieku. Już w wieku 19 lat za dzieło Saul otrzymała stypendium Schwestern-Fröhlich-Stiftung. Zarówno jej proza, jak i prace liryczne charakteryzowały się dużą dojrzałością. Oprócz literatury popularnej pisała także dzieła krytyczne społecznie, w których opowiadała się za wolnością i godnością ludzką. Była ważnym przedstawicielem realizmu. Należała również do Iduny, związku, którego nazwa pochodziło od Idun nordyckiej bogini płodności. W 1910 roku opublikowała dwa artykuły w gazecie Neue Freie Presse, wyrażając poparcie dla praw kobiet. Po śmierci mentora Müllnera w 1912 roku wycofała się z życia publicznego i przeniosła do Styrii, gdzie odwróciła od wolnego myślenia i katolicyzmu. Marie Eugenie delle Grazie zmarła samotnie w Wiedniu w 1931 roku, w wieku 66 lat. Została pochowana na wiedeńskim cmentarzu Döblinger Friedhof przy Hartäckerstraße.