Coase wyjaśnia problem, który polega na różnicy między kosztami społecznymi i prywatnymi. Sposób podziału tych kosztów jest często niesprawiedliwy. W powyższym przykładzie niezamierzonym kosztem społecznym (dla Y) jest zanieczyszczenie środowiska. Prawo zazwyczaj zmusza stronę winną do pokrycia tych kosztów. Coase sugeruje, że musimy zrobić całkowite porównanie korzyści płynących z działań zanieczyszczających ze skutkami ubocznymi jakie generują.
Coase twierdzi na przykład, że jeśli zanieczyszczenie niekorzystnie wpłynie na ryby w strumieniu, jesteśmy zmuszeni zdecydować, czy szkoda jest warta wyniku. Czy zanieczyszczanie strumienia i zabijanie ryb jest warte mocy generowanej przez fabrykę? Właśnie to musimy wziąć pod uwagę jako osoby prywatne, ponieważ prawo nie może odpowiedzieć na takie pytania.
Kolejny przykład, jakim posłużył się Coase dotyczy sprawy o nazwie Sturges v Bridgman, gdzie hałaśliwa fabryka słodyczy i cichy gabinet lekarski byli sąsiadami i poszli do sądu, aby rozstrzygnąć, kto powinien przenieść swoją działalność w inne miejsce.