Godło i barwa lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej – oznakowanie samolotów Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Zasady malowania godeł na samolotach W 1927 została w zasadzie zakończona reorganizacja lotnictwa. Wprowadzono nowe oznaczenie samolotów należących do poszczególnych eskadr i pułków. System oznakowania polegał na przyporządkowaniu danemu pułkowi lotniczemu odpowiedniego zestawu kolorystycznego godła, a samo godło miało oznaczać przynależność do eskadry. Godłami były proste elementy geometryczne malowane na polu. Tło miało standardowy wymiar 50 x 50 cm i było obwiedzione obwódką w kolorze godła. Godła były malowane na kadłubach samolotów pomiędzy płatem a statecznikiem pionowym.
Obok wprowadzonych godeł „geometrycznych” 111 eskadra myśliwska używała tradycyjnego godła. Na samolotach w Centralnej Eskadrze Treningowej malowano na stateczniku pionowym białą literę T. W 1929 eskadry bombowe 1 pułku lotniczego używały godeł o motywach alegorycznych. W eskadrze towarzyszącej pułku za godło została przyjęta biało-czerwona tarcza, która w listopadzie i grudniu 1918 była „warszawskim znakiem rozpoznawczym”.