Angielskie nazwy thorny seahorse, longspine seahorse albo spiny seahorse, podobnie jak polska, również odnoszą się do pokrytego kolcami ciała.

Genetyka Obecność tego pławikonika na rozległym obszarze zrodziła potrzebę szczegółowych badań genetycznych. Song i Mabuchi (2014) ocenili, że dystans genetyczny pomiędzy populacjami z Oceanu Indyjskiego a Oceanu Spokojnego wynosił 6,6–6,7%, przy sekwencji genu kodującego podjednostkę I oksydazy cytochromu c (COI). Inne badania również potwierdziły wysoką, przekraczającą 6% rozbieżność. Na podstawie informacji przechowywanych w bazie danych Barcode of Life Data System (2016) wyliczono rozbieżność 6,13% pomiędzy okazami z Mozambiku i Indii, a tymi z Japonii i Wietnamu (sekwencja 648 pz COI). Pewne jest, że na obszarze występowania tej ryby żyje co najmniej jeden gatunek bliźniaczy. W Morzu Czerwonym i w Zatoce Perskiej jest obecny H. jayakari, morfologicznie bardzo trudny do odróżnienia od H. histrix. Brakuje jednak szczegółowych badań (stan na 2017) podejmujących zagadnienie relacji genetycznej między tymi dwoma gatunkami. Genom mitochondrialny pławikonika kolczastego liczy 16 523 pz i składa się z trzynastu genów kodujących białka, dwudziestu dwóch kodujących tRNA i dwóch – rRNA;