Najbardziej znane zbiory jego wierszy to Czapiej (1932), Si Au (1934, o ruchu narodowowyzwoleńczym w Chinach), Giermanija (1934, dzieła antyfaszystowskie), Pismo pioniera (1934), Surowyje dni (1935), Rodina (1935), Kryłja (1935), Madrid (1936, o wojnie domowej w Hiszpanii). Podczas wojny ZSRR z Niemcami był frontowym korespondentem gazety armijnej 51 Armii na Froncie Zakaukaskim i Krymskim. W latach 1942–1944 był dyrektorem studia kinowego w Baku, 1944−1946 szefem Zarządu ds. Sztuk Azerbejdżańskiej SRR, 1948–1949 ministrem kinematografii Azerbejdżańskiej SRR. Pisał też wiersze o bohaterach ZSRR z lat wojny, a w 1950 napisał poemat Lenin. Po 1949 na pewien czas odszedł od działalności publicznej z powodu napiętych stosunków z I sekretarzem Komunistycznej Partii (bolszewików) Azerbejdżanu Bağırovem i z tego powodu, że był żonaty z córką rozstrzelanego przez komunistów w 1920 wybitnego polityka Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu W latach 1966–1975 był redaktorem naczelnym Encyklopedii Azerbejdżańskiej. Tłumaczył na azerbejdżański twórczość Nizami, Ajschylosa (Prometeusz w okowach), Longfellowa, Byrona, Lope de Vegi, Goethego, Petőfiego, Paula Éluarda, Heinego, Szewczenki, Puszkina, Lermontowa, Niekrasowa, Janki Kupały, Błoka, Majakowskiego i innych poetów. W 1960 otrzymał tytuł Ludowego Poety Azerbejdżańskiej SRR.