Papa Wemba, członek ruchu Kitendistów, jest uważany przez mieszkańców Kinszasy za ostatniego lidera. Już w 1979 roku jego piosenka Matebo mówiła o kulturze SAPE.

Pierwsze badanie socjologiczne zostało przeprowadzone w 1984 r. przez Justina-Danuela GandoulouJean-Danuel Gandoulou, Entre Paris et Bacongo, L'Homme, 1985. W filmie Black Mic-Mac z 1986 roku jest również fragment ukazujący konkurs sapeurs w Paryżu, zatytułowany „Proklamacja”, zorganizowany przez Papę Wembę i Stervosa Niarcosa, m.in. z udziałem Dra Limane'a i „Roi de la Sape” („Króla SAPE”), Djo Balarda.

Sapologia mały| Kręcenie filmu Niedziela w Brazzaville (2010) Rozróżnia się dwa typy sapeurs: ruch Christiana Loubaki, z cechami burżuazyjnego dandyzmu z XIX i początku XX wieku, oraz Stowarzyszenie Osób Eleganckich i Wprowadzających Dobry Nastrój, które Ley Mamadou opisywał w latach 1983-84. Dla tych pierwszych, sposób bycia definiuje się poprzez sposób ubierania się w stylu zachodnim. Jeśli chodzi o drugi typ sapeurs, jest to moda ekstrawagancka, na pokaz, często w jaskrawych kolorach.