Prace nad mapą hydrograficzną z wersją cyfrową podjął Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej na zlecenie Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, którego kompetencje obejmowały wówczas zarządzanie wodami. Podstawą były wojskowe mapy w skali 1:50 000 i taką skalę przyjęto dla MPHP. Pierwszy etap prac trwał od roku 1997 do 2003. W następnym etapie, trwającym do 2012, dane korygowano i aktualizowano. Uwzględniono również wymogi dyrektywy INSPIRE. W rezultacie powstała mapa rastrowa podzielona na 1 083 arkusze. Długość sieci rzecznej na tej mapie wynosi 140 218,27 km.
Wraz z rozwojem zasobów baz danych topograficznych, numerycznych modeli terenu czy ortofotomap, na potrzeby projektu ISOK MPHP uszczegółowiono do skali 1:10 000 (MPHP10). Dostosowano hydronimy do występujących w państwowym rejestrze nazw geograficznych. Mapę opracowała firma MGGP na zlecenie Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w latach 2012–2013. Długość sieci rzecznej na tej mapie wynosi 150 843,18 km. Początkowe wersje zawierały niespójności, przykładowo linię brzegową jezior poprowadzono, włączając szuwary bądź w obręb jeziora, bądź poza nim. Kontrowersje budziły również niektóre decyzje o podziale zbiorników o kilku plosach na odrębne jeziora lub przeciwnie, łączenie zbiorników w jeden.
Przypisy
Kategoria:Mapy Kategoria:Hydrologia w Polsce Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019