Zamieszkali w Martinie – mieście uważanym wówczas za centrum słowackiego życia kulturalnego i narodowego, w którym mieszkała aż do śmierci. Tam poświęciła się działalności literackiej, kulturalnej i społecznej. Przez całe życie była zaangażowana w ruch kobiet. Podkreśliła potrzebę edukacji kobiet i ich miejsca w ruchu narodowym – idee te przekazywała również w swoich pracach. W 1880 roku została członkiem stowarzyszenia słowackich kobiet Živena, w którym pełniła funkcję przewodniczącej od 1894 do 1927 roku. Od 1912 do 1922 roku był redaktorką magazynu „Živena”. Maróthy-Šoltésová wspierała czynnie kształcenie kobiety w swoim kraju. Działając w stowarzyszeniu Živena zainicjowała powstanie kilku szkół i kursów dla kobiety, w tym Instytutu M.R. Štefánika (słow. Konzervatívny inštitút Milana Rastislava Štefánika).
Elena Maróthy-Šoltésová jest przedstawicielką wczesnego realizmu w literaturze. Najbardziej znana jest jej powieść Proti prúdu, wydana w 1894 roku, oraz pamiętnik Moje deti (1923-1924), który został przetłumaczony na kilka języków. W 1925 wydała wspomnienia Sedemdesiat rokov života.