Był dowódcą Szkoły Podchorążych Rezerwy 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując tytuł doktora praw. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 9 grudnia 1935 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.. Później został zdyskwalifikowany do otrzymania Odznaki Pamiątkowej Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie pełnił służbę w DOK V na stanowisku oficera sztabu dowódcy Obrony Przeciwlotniczej.
W czasie kampanii wrześniowej był szefem Oddziału I Sztabu Frontu Południowego. Po przedostaniu się na Zachód wstąpił do Wojska Polskiego we Francji i w listopadzie 1939 był kierownikiem Referatu Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Później sprawował stanowisko attaché wojskowego w Norwegii.
Po wojnie pozostał na emigracji. Zmarł 7 czerwca 1981 w Londynie.