70 ludzi) i oddział im. Siergieja Kirowa (ok. 70 ludzi). Dowódcy poszczególnych oddziałów zdecydowali się połączyć siły 7 czerwca (wg innych danych 12 czerwca) tworząc liczące 3300-3500 partyzantówSiły polskie, łącznie z mieszanym oddziałem im. Stalina, ok. 1200 ludzi, siły radzieckie ponad 1800 partyzantów. zgrupowanie, którego komendantem wybrano ppłk Nikołaja Prokopiuka. Jego zastępcą został mjr Wiktor KrasimowLasy Janowskie i Puszcza Solska, s. 31-34..
Dowództwo nad siłami antypartyzanckimi objął osobiście komendant Wehrmachtu na Generalne Gubernatorstwo gen. Siegfried Haenicke. Tworzyły je: 154 Dywizja Rezerwowa (1 i 2 pułk rezerwowy, 10 dywizjon artylerii, baon saperów i podporządkowany tymczasowo 986 batalion ochrony transportu), 174 Dywizja Rezerwowa (24 i 209 pułk rezerwowy oraz włączone tymczasowo w jej skład 1 batalion 4 Pułku Policji SS, siedem kompanii Wehrmachtu oraz Legiony Wschodnie z Warszawy, Kielc i Lwowa), 213 Dywizja Ochronna (174 Pułk Ochrony, 213 Dywizjon Kozaków oraz włączone tymczasowo 4 pułk szkoleniowy Grupy Armii „Północna Ukraina”, Korpus Kawalerii Kałmuckiej, 342 baon marszowy, 1 zmotoryzowany batalion żandarmerii), 115 Pułk Strzelców Krajowych, 4 Flota Powietrzna, 965 i 966 bataliony ochrony, pododdziały 4 Armii Pancernej, zmobilizowane posterunki policji i żandarmerii, jednostki sanitarne,