Przez kilka lat był stałym korespondentem z Wilna i współpracownikiem poznańskich „Nowin Lekarskich”. Publikował artykuły i studia m.in. w „Gazecie Lekarskiej”, „Przeglądzie Lekarskim”, „Krytyce Lekarskiej”, „Medycynie”, „Tygodniku Illustrowanym”, „Ziemi”, „Litwie i Rusi”, „Kurjerze Litewskim”, „Kwartalniku Litewskim” i „Rzeczypospolitej”. W 1905 roku redagował zastępczo, założone w Wilnie wespół z Sewerynem Houwaldem, „Zorzę” i „Jutrzenkę”, a w 1906 roku był prezesem komitetu redakcyjnego oraz zarządu gazety „Dziennik Wileński”. Przewodniczył komitetowi redakcyjnego pierwszej polskiej książki zbiorowej (pamięci Adama Mickiewicza i Tomasza Zana w 50-tą rocznicę ich zgonu) wydanej w Wilnie po 1863 roku pt. Z nad Wilii i Niemna.
Poza pracą lekarską zajmował się studiowaniem historii Wilna. W 1904 roku był jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół Połągi. W 1906 roku zorganizował Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Wilnie, którego początkowo był wiceprezesem, a od 1916 roku do śmierci prezesem. Otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Stefana Batorego.
Był mężem Antoniny z Bakszewiczów, z którą miał córki Janinę i Halinę oraz syna Władysława jr.
Zmarł w Wilnie, został pochowany na Cmentarzu BernardyńskimŚp. dr Władysław Zahorski Przegląd Wileński :pismo poświęcone sprawom krajowym 1927 nr 14 s.