Należał do Grupy Pierwszych Słuchaczy Polskiej Politechniki Wrocławskiej w latach 1945–1950. W latach 1950–1959 główny konstruktor maszyn budowlanych we Wrocławskich Zakładach ZREMB. W latach 1959–1966 Dyrektor Techniczny w Biurze Projektowo-Konstrukcyjnym Przemysłu Maszyn Budowlanych. W latach 1966–1973 dyrektor Zakładu Badań i Doświadczeń Budownictwa. W latach 1973–1990 dyrektor Wrocławskiego Oddziału Instytutu Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego. Od 1990 roku dyrektor INSMASZBUD. W latach 1966–1980 wykładowca maszyn budowlanych w Instytucie Budownictwa Akademii Rolniczej (dziś: Uniwersytetu Przyrodniczego) we Wrocławiu.

W 1967 uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Politechnice Wrocławskiej. W 1973 został mianowany docentem w Instytucie Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego, a w 1989 profesorem. Skonstruował ponad 60 maszyn budowlanych i dla górnictwa skalnego. Swoją działalnością w znacznym stopniu przyczynił się do rozwoju polskiego przemysłu maszyn budowlanych i mechanizacji polskiego budownictwa. Uzyskał 32 patenty, opublikował ponad 300 prac naukowych i 16 książek z dziedziny maszyn roboczych i środków transportu oraz mechanizacji budownictwa.