Ci nie otworzyli jednak ogrodów dla publiczności, ale trzymali je na własny użytek, potem ogrody zaczęły być znane jako Il-Ġonna tal-Kmand, co znaczy po maltańsku „ogród dowódcy (naczelnika)”.
Ogrody miały zwiększyć ilość zieleni na wyspach maltańskich. Były one również wykorzystywane do doświadczeń rolniczych, czego rezultatem było wprowadzenie uprawy ziemniaka, dającej większe dochody niż bawełna, w owym czasie „numer jeden” maltańskiego eksportu rolniczego. Ball zakładał, że ogrody będą też wykorzystane do darmowego zaopatrywania rolników w nasiona i sadzonki, co niestety nie zostało zrobione, a ogrody nie zawsze były dobrze utrzymywane, gdyż luogotenenti przeważnie nie byli biegli w ogrodnictwie.
W zaprojektowanie i wykonanie ogrodów zaangażowanych było kilku architektów, m.in. kuzyni Antonio i Michele Cachia, a ich wygląd zainspirowany został XVIII-wiecznymi ogrodami włoskimi. Każdy ogród otoczony był wysokim murem, wewnątrz były kamienne ścieżki z filarami po bokach. Dla nawodnienia zbudowane zostały kamienne rury irygacyjne. Większość ogrodów miała pomieszczenia dla ogrodnika, gdzie znajdowały się też klatki dla gołębi.