w 1901 i 1909 tańczyła także w „Jeziorze łabędzim”. W 1909 objęła funkcję primabaleriny. W Teatrze Narodowym zadebiutowała 9 czerwca 1910 w roli aktorskiej. W sztuce Stanisława Dobrzańskiego „Żołnierz królowej Madagaskaru” bez powodzenia zagrała tancerkę Kamillę. W 1911 przyjęto ją do pierwszej grupy warszawskich tancerzy, którzy znaleźli się zespole baletowym Ballets Russes Siergieja Diagilewa. Z tym zespołem odwiedziła Monte Carlo, Paryż, Londyn i Rzym. W 1912 kontynuowała współpracę z Teatrem Wielkim jako solistka, ponadto znalazła zatrudnienie w Teatrze Nowości, grając tam w wielu widowiskach muzycznych. W polskiej prapremierze „Szeherezady” w 1913 tańczyła partię Zobeidy, o której krytycy wypowiadali się entuzjastycznie. Poszukiwała ról, które umożliwiały pokaz jej umiejętności taneczno–aktorskich.

W 1915 zagrała w filmie fabularnym „Żona” u boku Poli Negri, Władysława Szczawińskiego, czy Wojciecha Brydzińskiego. Prezentowała swoje umiejętności na deskach kabaretów Dolina Szwajcarska (1916), Miraż (1917–1921) i Sfinks (1919). W latach 1917 i 1918 występowała w Niemczech, w 1919 we Francji, a rok później w Anglii. W 1920 i 1921 zatańczyła w poznańskim Teatrze Wielkim kolejno w balecie „Żart Amora” i „Coppelia”.