Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1979, a zwyczajnego w 1991.

W latach 1975–1977 prowadził Pracownię Problemów Postępu Społecznego w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN. Został wówczas zaproszony do Paryża, gdzie dał cykl wykładów w Ecołe des Hautes Etudes en Sciences Sociales. Współpracował z Uniwersytetem ONZ w Tokio – uczestniczył w czteroletnim programie badawczym zatytułowanym Cele, procesy i wskaźniki rozwoju.

Pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie.

Zainteresowania naukowe i osiągnięcia Interesował się czynnikami sprawczymi i efektami postępu społecznego, ale też i przyczynami oraz skutków społecznego regresu. Podejmował pionierskie w Polsce badania, którym nadano tytuł Postęp i regres społeczny (od 1987). W latach siedemdziesiątych i na początku lat osiemdziesiątych XX w. prowadził studia prognostyczne w Komitecie Badań i Prognoz przy Prezydium PAN. Pełnił tam też w latach 1972–1981 funkcję sekretarza naukowego, a w latach 1981–1983 funkcję wiceprzewodniczącego. Był jednym z prowadzących interdyscyplinarny zespół zajmujący się prognozami ostrzegawczymi.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego i Polskiego Towarzystwa Polityki Społecznej.

Pod jego opieką powstało 10 prac doktorskich, m.in.